Ik wou dat ik diegene was…

‘Bewondering is een vermomde jaloersheid’.

Stoten deed ik onlangs op deze fijn besnaarde zinsnede, en, hoewel het niet op Facebook was, i liked it immediately. Weliswaar leuk in de betekenis van ‘Verdomme, ja! Dat is zo hard waar!’, als een koud water dat u in het gezicht slaagt en u confronteert met het feit dat dat al weer veel te lang geleden was.  Het sneed meteen alle wonden in mij open, alle droefenis over mijn eigen lamentabele kunnen, maar nog veel sterker, een sterke scheut absolute jaloezie borrelde aan 40° in mij naar boven over de artistieke wonderen van deze wereld.

Lieve lezer, ik wou dat ik diegene was geweest die op een koude zondagochtend in de Brusselse metro de lyrics van ‘Moodswing Baby‘ had neergepend.  Dat ik net zoals Bert Ostyn, dankzij een lichte neurie nu en dan, ook eens een absoluut fragiel maar MIA-winnend prijsbeest kon uitbrengen.  En waarom moest het net Jon Favreau zijn, jonkie van amper 28 jaar, die Barack Obama de gevleugelde woorden ‘If there is anyone out there…’ kon bezorgen om zo op een donkere herfstavond hoop in de harten van zovelen op te wekken.  Beste Barack, ik had ook een fabelachtig openingszin voor je jubellied. Waarom koos je nooit voor mij?

Waarom heb ik nooit een geniale ingeving à la Kele Okereke om met wat xylo-getrommel de mensen en de dingen op de rand van de ontroering te brengen?  De wil en krabbelboekjes op elk moment van de dag zijn al aanwezig, maar een literaire klepper zoals ‘Extreem Luid en Ongelooflijk Dichtbij‘ van Jonathan Safran Foer zit er nog niet meteen in. Elke dag word ik met orkaankracht zodanig van mijn sokken geblazen, maar het zuchtje wind dat ik kan veroorzaken, is nog niet eens een rimpel op het wateroppervlak waard.

‘Bewondering is een vermomde jaloersheid’.

Habemus?

Beste Mgr. Léonard.

Soms kan je zo getroffen worden door verbijstering, een verbijstering waarin eigenlijk meteen een kiem van gewenning schuilt.  Zo doet het Vaticaans geblunder mij steeds weer in de ogen wrijven, al verwacht je eigenlijk niets anders van dat wereldvreemd Oude-Mannetjes-Instituut.  Uw aanstelling was het zoveelste symptoom in een pijnlijk aftakelingsproces, dat nochtans 2000 jaar geleden begon met de schone woorden: ‘Bemin de ander als uzelf.’

Met alle respect voor de 14 % Belgische gelovigen die u wel nog naar uw Kerken weet te lokken, maar u en uw Instituut, het is toch wel een goede mop.  ’Een Kardinaal ging eens op café…’   U gaat vast ook wel eens op café een smakelijke Trappist drinken, maar net zoals het olijke duo Laurel & Hardy loopt u keer op keer tegen de deur van het café.  Tooggasten lachen eens meewarig met uw domme kop, geen denken aan dat ze de zingeving van heel hun leven in uw handen zullen leggen.

De Soennitische Moslims hebben geen clerus, wist u dat, Monseigneur?  Elke gelovige moet vertrouwen op zijn eigen interpretatie van de Koran, wat voer geeft voor maatschappelijk debat in hun geloofsgemeenschap, de Oumma genaamd. Geen bemoeienis, gewoon lezen wat er staat, wat een zaligheid!  Was het dan echt nodig een orgaan ineen te timmeren die hun interpretatie door onze strot ramt?  Mijn intellectuele capaciteiten zijn voldoende om de Schepping prietpraat te vinden, de parabel met onze aller Lazarus moreel interessant te vinden en dat van die broden en vissen als een klassieke Houdini te beschouwen.

Geef toe, hoog in uw ivoren toren hebt u nog geen klein beetje geflaterd.  ’Bemin de ander als u zelf’, maar voor Ratzinger is het uitroeien van homoseksueel gedrag even prioritair als het redden van het Amazonewoud?  ’Alle mensen zijn kinderen van God! Vergeef!’, maar u vindt het gedrag van homoseksuelen wel abnormaal en even ziekelijk als anorexia?  Kom seg, you’ve lost me there.  En Jezus vast ook, hij zou zich omdraaien aan zijn kruis, de man die 33 jaar van onze tijdrekening bezig was met de Lazarussen van deze wereld.

Vlak na uw aanstelling zat de jongste priester van Vlaanderen, 25 jaar, op de Dag des Herens bij Indra Dewitte.  Je zag de wanhoop in zijn ogen, een wanhoop die leek op te branden in een koel verzet tegen uw figuur.  Ik beeldde me in dat ik hem zou kunnen tegenkomen op café, waar hij wel enorm geapprecieerd zou zijn.  Hij zou Jeanine vast begeleiden bij haar moeilijke keuze voor abortus, en Willy moreel bijstaan na zijn pijnlijke scheiding, en ondertussen een klapke doen met Joske over zijn geaardheid.  Een vertrouwensfiguur, ja.  Luisteren, incasseren en zelf de munitie in de kast laten.  Doet gij dat in het vervolg ook, Leo?  Misschien dat er dan nog te praten valt over het behoud van mijn naam in het doopregister.

Waardige groet,

Woestijnvos

Zou het mogelijk zijn 2010 nu al naar het archief te verwijzen?  De jaarboeken toe, agenda’s in de fik en met de feestmuts wachten op 2011?  Want, laten we eerlijk zijn, door de monopolisering van de Lichtbak in Vlaamse huiskamers is een jaar, dat zijn tv-moment al achter de kiezen heeft, even kaal als het verlicht brein van dat jurylid uit het Quizke van Arm Vlaanderen.  Al is misschien alle hoop nog niet verloren, want door die van de pot gerukte Reyerslaan-programmering is de kans reëel dat u alle pret heeft gemist.

De hoogmis voltrok zich andermaal onder de ogen van de Kinderen Gods, Lieven Van Gils en Phara de Aguirre.  Gilsje is zeker een aanwinst, het werd tijd dat hij wat meer zag dan een draaiend fietswiel.  Maar terwijl Gilsje als een naïeve misdienaar de haan niet meteen 3 keer zal horen kraaien, zal u er nooit in slagen ons Phara enig mirakel aan te praten.  Ze knikkert met haar heftig bliksemende ogen de waarheid wel langs al uw poriën naar buiten.  Lang geleden, lang verleden, maar ze drijft stilaan weer boven.  Klaar om weer op water te lopen.

Verhaaltjes bedragen altijd de prikkel van een onbekende, een onverwachte factor, een gewiekste uitdager.  Kies zelf maar 1 van de 3 termen, want Wouter Vandenhaute heeft ze alle 3 vast al ergens opgestempeld gekregen.   CEO van een succesvol mediabedrijf, maar o zo beducht op zijn mediaschuwe status en stuurt dan maar de Van Looys en de Lenaertsen van deze wereld de arena in.  Tot 2008, toen wisten de media Vandenhaute in de mazen van hun net te verstrikken en zorgvuldig uit te pekelen.  Aangeklaagd voor het bizarre fenomeen ‘Kasgeldfraude’, maar zelfs toen bleef de publieke schandpaal mooi in de bezemkast.  ’Tis Woestijnvis, hé meneer, dat zijn toch die creatieve gasten.’

14 januari 2010.  Humo en Woestijnvis worden zusjes.  Met behoorlijk wat attitude boren Vandenhaute’s koude ogen Gilsje van in het begin diep de grond in.   Verbetert zijn lapsus, danst wat rond de geldkwestie heen en behoudt ten alle tijde zijn geheimzinnig glimlachje.  Houdt zich over het algemeen wat op de vlakte, ziet zijn automatische piloot éénmaal afgestopt door een misplaatst filmpje.  Maar Phara bijt en wilt de kop van Vandenhaute toch even zien zweten.  Ze serveert het hoofdgerecht heet bij de vraag hoe Sanoma en Woestijnvis elkaar kunnen kruisbestuiven.  ’Wij wachten af’.  Phara verontwaardigd, tafelgast Torfs fronst.  ’Neen, iemand als jij denkt vooruit’.   Likkebaarden was dat.

Het fijnzinnige mime-spel van een bijtende onderzoeksjournalistiek over mediaconcentratie en een gewiekste CEO die groeimogelijkheden zoekt.  Het leek het TV-moment van het jaar, maar zo’n dingen zijn altijd veel te snel toegekend.   Deze week dreef Phara de score andermaal op toen Howard Guttman, VS-ambassadeur in België, en André-Joseph Léonard, miscast van het jaar, de dienst uitmaakten.  Geef Gilsje loonsverhoging en dat programma een plaats in prime-time.

Vive le Prince?

Bloggen over het koningshuis is in dit land bijna hetzelfde als complete harakiri plegen, er rest u op het einde alleen maar wat stof en pluimen.  Zo heb ik wel een paar drinkmakkers die die kliek uit Laken niet kunnen horen of zien en die bereid zijn dat voor een volle aula te verkondigen. Daarom houd ik het kort, uit respect voor deze edelwaardige meningen.

Al is die lik inkt wel op zijn plaats, aangezien de voorbije weken bleek dat Laken de tijd rijp acht voor wat meer Rock ‘n Roll.  Het blazoen dient nodig opgepoetst, en in plaats van de plooien strak, is de tactiek er nu één van een chaotische vlotheid.  De kroonprins beet de spits af en gaat vanaf heden voorop in de strijd met een weelderige baard.  Of was dat om zich in te leven voor zijn trip richting Marokko?

En daar waar Laurent jarenlang als rebel werd weggestopt voor de media, lijkt die nu op weg om de beste plaats in de vitrine te bemachtigen.  Bejubeld door de mannen van Absynthe Minded op de MIA’s, en de man achter de knoppen bij de start van Music for Life.  We kwamen prompt te weten dat Coldplay zijn favoriet is, die we dus mogen plaatsen op dezelfde hoogte als Royksopp.  Want weet u het nog?  Laatste dag Werchter, Laurent front stage bij Royksopp, gevolg door een stukje burgerlijke voorbeeldigheid toen hij een gestrande politiecombi uit de gracht duwde.

Nu afwachten wat het het koningshuis oplevert, buiten dan het telefoonnummer van Siska Schoeters.  Want met alle respect voor haar radio-kwaliteiten, dat lijkt me voor het koningshuis nu niet meteen een steun in moeilijke tijden.

Moeras.

Als een moderne mens ben ik belast met de erfenis van eeuwenoude neuroses, die zich in de collectieve gewoonte hebben geboord.  Neuroses om zich in te dekken, als was het een kussen en een deken op een koude en krakende winteravond.  Als vlezige draden hebben ze de maatschappij aan elkaar weten te naaien.  Ook u bent genaaid.  U geraakt niet meer weg.  Tot een aardbeving al de draden verscheurt en u als een hulpeloze pluim de diepte induikelt.

Ziek?  Ga naar de dokter.  Hoe?  Met de trein of de auto.  Goedkoper Ticket?  Reductiekaart van den Bond.  Trein te laat? Klachtenmail via site NMBS.  Terugbetaling dokter?  Mutualiteit.  SIS-kaart.  Apotheek op de hoek van de straat.

Examen?  Ga naar studentenportaal.  Studentennummer.  Examennummer.  Toledo.  Voorbereidingen.  Slides.  Codes en afspraken.  Examenreglement.  Alles zwart op wit.  Bewijsmateriaal als het fout loopt.

Kan een moderne mens nog zwemmen als hij in een diep bad wordt gegooid?  Zeker niet, want het therapeutisch watergetrappel van de afgelopen eeuwen, heeft de aanvankelijke melkerige en zurige onzekerheid opgeklopt tot een veilige room waarin het onmogelijk is om weg te zakken.

En wat doet u als morgen de aarde onder uw voeten wegzakt en de room een schimmel rond je voeten wordt?  Als het veilige gevoel van de vlezige draden rond je borst steeds losser en losser blijkt te zitten.  Gaat u dan nog kunnen omgaan met een ziekte of je hersenen kunnen verrijken?  Hebt u voldoende instinct om je cool te bewaren als de Gouden Kooi plots openstaat?  Ik wed dat u faalt.  Geciviliseerd als u bent, weet u niet wat het is om door de jungle jezelf te moeten nahollen.  Maar geen nood, de hele klas zou gebuisd zijn.

Mediaal

Flashback naar 1992: “Beste Emiel Goelen, deze ronde is voor jou, en, je kent de spelregels, je mag geen ‘Euh’ zeggen.  Maar buiten Euh… zijn er nog 2 extra begrippen die je niet mag gebruiken: ‘Slimste Mens’ en ‘Linda De Win’.  Begrepen?  Die mag je dus niet gebruiken. Jouw onderwerp, waar je het een minuut over moet hebben, is de media.  3,2,1, .. Start!’

Buiten het feit dat we hier gestart zijn met een flagrant anachronisme en dat de vergelijking tussen mij en Emiel Goelen absoluut niet opgaat, ga ik me wel aan zijn opdracht houden.  Geen millimeter kilobytes wil ik verspillen aan dat quizke uit Arm Vlaanderen en als ik de volgende keer mijn pauze besteed aan Villa Politica, dan plak ik wel een grote sticker op mijn scherm als die ene kop in beeld komt.  Bovendien is er met de schaamteloze vertoning in Halen alweer kakelverse munitie om aan te tonen dat de 4e macht rond zit te hossen als een haan zonder kippen.

Want het was beschamend, een gemene veeg uit de pan, een pedagogische tik die kon tellen.  De manier waarop het parket van Hasselt de overmoed van de media, die mijn ontbijt hadden weten te domineren met spectaculaire koppen over de bekentenissen, op een snerpende grootvadertoon terugfloot.   De al kalende man beet de woordjes langzaam in het gezicht van each and every single camera.  Wij bevestigen niets,  maar komen u wel even de les lezen over uw schaamteloos gedrag.  Zelfverklaarde kwaliteitskranten moesten prompt op hun stappen terugkeren, de Justitiespecialisten van deze wereld slikten hun woorden als bitter gal weer in.

De media, ze hadden de afgelopen dagen iets weg van de karakters uit ‘La Merditude des Choses’.  Wankelend, met een pintje los in de hand, stoefend over wie de grootste heeft.   Geen notie van wat belangrijk is (waarmee u mij niet hoort zeggen dat de moorden niet belangrijk zijn, integendeel), zonder enige interesse voor het checken van bronnen en hopeloos verzand in een strijd om primeurs.  Van paginalang gezever over dat Woestijnvis-product over schaamteloos gespeculeer over een gruwelijke moordzaak.  Dat in de VS een belangrijk terrorismevraagstuk behandelt wordt, is jullie compleet ontgaan.

Beste media, ik heb een boodschap voor u.  Hou op met spurtjes te trekken rond de eigen kerktoren, want jullie draaien dol in start, finish en spelregels.  Neem liever een voorbeeld aan de ‘Newsweek’ die hier op mijn bureau ligt.  Durf als een asceet diepgaand te reflecteren over dingen die echt belangrijk zijn.

Song to repeat

Zal ik u eens een plaat aanraden?  Klinkt onheilspellend, want mijn muziekcollectie huppelt vaak een marathon achter op de nieuwste trends en vaak ontdek ik de ‘New kids on the Block’ pas zo laat, dat ze al gesplit zijn als ik ze leer appreciëren. Maar nieuwe tijden, nieuwe ‘mores’, en examentijden zijn pauzegewijs interessant om even u gedachten te laten wegvoeren met een bom nieuwe muziek.  Ik leer bij, en zet als een veelvraat mijn tanden in alles.  Indie blijft wel de favoriet, laat dat als een kijf op de paal staan (ja, het is anders, ja, ik weet dat, hou uw muil en lees verder).

Edoch, to the point, de aanbevolen song van de dag is ‘Song to say Goodbye’ van onze aller Placebo.  Ontdekt in de lijstjesperiode, ze palmden ergens een lagere plaats in bij dat zenderke uit Brussel.  Somewhere, unknown.  Maar wat een parel!

De combinatie van de benepen stem van Brian Molko, in vroegere tijden waarschijnlijk God der Feniciërs, roffelende, opzwepende en dreigende gitaren op de voorgrond, mooi in evenwicht gehouden door de wat krasserige gitaren op de background en een trippelende piano die zich af en toe in het liedje katapulteert, desnoods voorzien van een metafysische synthesizersound.  De ideale song om te ‘repeaten’ als je de Route 66 afdweilt of als je uitkijkt over een nachtelijke metropool.   Of als het nodig wordt om uw verwarde hoofd de hemel in te lanceren.

Apocalypse Now

Houdt u wel eens van een rampenfilm van tijd tot tijd?  Ja?  Hoor ik u bevestigend knikken?  Schrijf u dan morgen nog in voor een opleiding Politieke Wetenschappen.  In deze aimabele richting wordt u immers slag om slinger in het gezicht geworpen dat de wereld eigenlijk compleet naar de zak is.  Op alle gebieden ogen de cijfers en voorspellingen dramatisch, even rood als het vlees van uw kalkoen.   Zit u op dit moment wat verweesd aan de overblijfselen van de kerstdis, treurend dat het jaar toch niet super was?  Weet dan dat the best yet to come is.

De oprichter van dit vakgebied moet vaak gedacht hebben dat het handig kan zijn te weten waar men aan begint, als men met een bevlogen, zotte en idealistische kop de wereld bestormt.  Daarom is er hier en daar al eens een vak binnengesmokkeld dat er een sport lijkt van te maken uw allerlei cijfers in het gezicht te smijten, die dan tijdens de waanzin der blok een eigen leven gaan leiden.  Ze vloeien in elkaar tot een explosieve rampencocktail en voor je het weet, heb je een eigen geknutseld doemscenario.

Even wat cijfers.  Volgens experts lijdt in 2050 1,2 miljard van de mondiale bevolking honger,  terwijl in 2030 al 50 % van de mensjes op aarde een tekort kunnen hebben aan drinkwater.   Als we onze huidige olie-consummatie volhouden en uitgaan van de bewezen reserves, is het over 40 jaar al gedaan ermee.  Biobrandstoffen hoor ik u zeggen?  Om de olie-import van pakweg Frankrijk te vervangen door biobrandstoffen, is er nood aan 50 miljoen hectare.  En die is er niet, want er wordt nu al volop aan de sport van ‘landbouwgrond kopen’ gedaan.  Ook zal de planeet bevolkt worden door anderhalf miljard bejaarden in 2040, wat onze sociale zekerheid compleet op de helling plaatst.

En alsof het bord van de Obama’s van de toekomst daarmee nog niet gevuld is, ligt er nu al heel wat ander fijns op de plank: 33 miljoen mensen zijn met HIV besmet, (waaronder 90 % van de kinderen in Sub-Saharisch Afrika), Kopenhagen wees uit dat minder dan 2° C klimaatopwarming een huzarenstuk wordt, de eerste ‘Klimaatvluchtelingen’ dienen zich aan, …

Had u nog zin om wereldleider te worden?

No time to waste.

Interessante tijden dienen zich aan zo vlak voor de decenniumwissel.  ’Flopenhagen’, dat zich ontwikkelde als een chaotisch klasje zesdejaars die hun huiswerk snel snel maakten vlak voor de deadline.  China en VS schreven van elkaar af, met allebei even slechte oplossingen op de grote rekensom.  De EU stond erop te kijken, als een verlegen klikspaan die dreigde afgeslagen te worden door de 2 grote bullebakken van de speelplaats.

Verder is het ook weer Music For Life, een ontroerend pakje humanitaire vrijgeverij die u elke keer vol als een sneeuwbal in het gezicht raakt.  Al moet het gezegd dat Jan Van Biesen en de zijnen het ook heel gewiekst als een product weten te verkopen.  For Life is de laatste tijd blijkbaar een vaste appendix geworden bij veel bedrijfs- en andere namen.

Over deze en andere dingen zou ik gaarne schrijven, maar mijn boeken roepen, want het einde van de pauze is al met één minuut overschreden.

Merci.

“Daar wordt aan de deur geklopt, hard geklopt, zacht geklopt,….” Een week na de, in Frankrijk onbestaande, doortocht van Sinterklaas staan blok en examens klaar om mij volledig in te palmen.  7 examens gespreid over 17 dagen, met ongeveer evenveel dagen blok daarvoor.  Tijd om met veel gebleit strepen te trekken en even kort terug te blikken op deze periode.  Een fijne periode, die ik nog wel een tijdje zal koesteren en waarvan ik de herinneringen nog een tijdje hoop mee te dragen.  Deze blog houdt niet op te bestaan, neen, hij wordt omgetoverd in wat hij vroeger al was.  Een blog van een 20-jarige Politieke Wetenschapper, gefascineerd door de wereld om hem heen.  Een wereld van politiek, actualiteit en het studentenleven in Leuven.

Erasmus in een aantal kernwoorden.

Crêpes.  Saint-Michel.  Starbucks.  Bootfeestjes (Braziliaans of Erasmus).  Jean-Philippe, held van de natie.  Alice, boegbeeld op donderdagochtend.  Secret Santa Night.  De miserie van Musulmans et Chrétiens.  Faire la grêve.  Vrienden in Saint-Cloud en Vauban.  Rommelmarkten in Saint-Ouen.  Bezoek van Kaat, Miek en Reinhard.  Eva, Claire, Lorena.  Politieke discussies met Martin.  Picknicken in Versailles.  Rouen, stad van Jeanne d’Arc.  Dinerdate met Katleen, Veronique en Lise.  Stage d’intégration.  CAF en zijn massa’s geld.  Snel een McDo’ke doen.  Le Petit Nicolas, een andere held van de natie.  Parijs, Parijs en nog eens Parijs, met bezoekjes aan Montmartre, Invalides, Musée d’Orsay, Opéra, Madeleine, Louvre, Jardins des Luxembourgs, Champs-Elysées, Saint-Michel, Saint-Germain-des-Près, en nog zoveel meer.  Alimentation Générale en Café de La Plage.  SNCF, RATP, Métro, RER en ‘Ce train a pour destination Rambouillet, il desservira tout les gares jusqu’au Rambouillet’ en ook nog ‘Voie 1, attention au passage du du train’.  Hommeles met BNP.  Mix Club.  Kerstmarkt aan La Défense en Champs-Elysées.  Vin Chaud.  Moccha Cérise Griotte.  C&A.   Desperadodate met Yoon en Julia.  Passe Navigo.  Foncia en die teef van een Madam Devester.  Zaterdaguitstapjes richting Parijs, met Eva, Claire en anderen.  Cathie.  Nog zoveel anderen, nog zoveel dingen die ik vergeet.