U heeft er niets van begrepen.

“Erasmus is niet meer dan een programma om op kosten van de staat te feesten.” Dit kortzichtig zinnetje dook volgens mijn informanten op in de Erasmusenquête van Veto, uitgesproken door een studente die zich zelf liever niet in een buitenlands avontuur stortte.  Proficiat, beste studente, u heeft er niets van begrepen.

Het heersende beeld van Erasmus is als een nog marginalere uitdraai van de ‘Helaasheid der Dingen’.  Zat in uw bed liggen is een sport en  het enige wat je van de buitenlandse stad te zien krijgt, is het plaatselijke monument by night en dan nog het liefst bedekt met kots.  Ik wil hier niet sikkeneurig een eind ver staan zagen, maar de realiteit is toch wel gedeeltelijk anders.

Een handboek in Frankrijk is een luxe, waardoor je nota’s van ongelooflijk belang zijn.  Zoals elke goede student weet, kan je het best uit aan je eigen nota’s, en daardoor kan ik het me niet permitteren om al te veel lessen te missen.   Als die lessen dan ook nog eens geprogrammeerd staan rond het krieken van de dag, weet u allang dat je je best wat koest moet houden. Ook je portemonnee vindt het meestal een zeer fijne zaak als jij op een avond niet all the way gaat.  Erasmus in en rond Parijs is duur en de heimwee naar Leuven, ‘the capital of cheap bear’ (want zo staan we bekend in het buitenland), is financieel al zeer groot.

We doen zeer veel fijne dingen, dank u, maar u moet niet geloven dat Erasmus één langgerekte braspartij is.  Dat cliché mag stilaan de wereld uit.

De Starbucks-ervaring

Het is feest in Starbucks aller landen.  Met hun overheerlijke kerstpromo’s planten ze een nog diepere vlag in de reeds serieus overtuigde laag smaakpapillen van de moderne Metropolist.   Aangezien, u, als Belgische lezer van dit blog, nog voor onbepaalde tijd op uw kin zult mogen kloppen, ben ik bereid om de hele Starbucks-ervaring alvast in een verkwikkend ooggetuigenverslag te gieten.

De Starbucks-ervaring start niet bij het verorberen van de drank zelf, maar bij het binnentreden in de tempel der Koffie.   Een allegaartje van hippe en vormeloze fauteuils begroet u, terwijl een indrukwekkend assortissement van koffiebonen, kaneel, suiker, melk, bekertjes, .. u reeds vanop de toonbank breedlachend aankijkt.  Als in een ordinaire Quick of McDonalds schuift u aan in de rij der koffie-adepten, maar hier is het allesbehalve fast-drink.   Het multiculturele en vaak uiterst getalenteerde personeel gaat voor uw ogen aan de slag met koffiemachine en crèmelepels, is in de weer met kaneel en mokka, geeft al zijn liefde mee met uw bekertje troost.

Dat bekertje troost is een warm baken in tijden van koud en meedogenloos vriesweer, net zoals de warme verfkleuren van het altijd netjes onderhouden interieur u gedurende het hele smaakproces compleet in de ban houden.  Vaak een fleurig rommeltje van zetels, poefen, massa’s prullaria, … die zichzelf even gevarieerd en rijk aan u presenteren als het smakenpalet dat je in een plastieken beker in je hand houdt.  Geen plastieken en snel ineengeflanste fake-smaak, maar een uiterst zorgvuldig gecreëerde combi van mokka, toefjes room, chocoladeschilfers, … en anders lekker dat uw elders op deze wereld alleen maar in de wilde natuur aanschouwt.

De prijs, die neemt u er bij.  Prijs en kwaliteit, is Starbucks de beste deal ever.

 

Rio Geo.

Op 2 oktober, wat een dag als een ander is, werd de organisatie van de Olympische Spelen in 2016 toegewezen aan Rio de Janeiro.  Waarschijnlijk las u dat in de krant, nam daarvan akte en bladerde snel verder.   Fout, zeer fout.  Achter zo’n bondige beslissing, die de pietluttigheid van 4cm² nog niet eens lijkt te overstijgen, schuilen werelden van geheimzinnigheid.  Een wereld gedomineerd door strategische overwegingen, zenuwachtig schaakgeschuifel en een passionele symboliek.

1996 VS.  2000 Australië.  2004  Europa.  2008  Azië.  2012  Europa.   Onze landgenoot, IOC-voorzitter Rogge, staat gekend om zijn fijngevoeligheid inzake het mondiale karakter van de Olympische Spelen.  Er wordt wel eens gezegd dat hij zijn 1e ambtstermijn regelde door het verpatsen van zijn voorkeur aan de plannen van Beijing 2008.  Als je dan eens door het continentenlijstje snuffelt, trek je maar meteen de lijn door.  En besef je dat Europa heel unlikely was om in 2016 nogmaals het Wereldfestijn der Sporten te ontvangen.

BRIC.  Ooit al van gehoord?  We hebben het hier niet over de bric-verpakkingen die u elke week braaf richting containerpark brengt, maar wel over de nieuwe As van de Macht in deze wereld.  Brazilië, Rusland, India, China.  Een quatre-mains dat met duizelingwekkende kracht hun economisch potentieel misbruikt om de Macht in de wereld over te nemen.  Zo vormt China de extra portemonnee voor het deficitaire VS, wat in 2008 werd beloond met hun Hoogmis der Perfectie.  Brazilië, dat qua grondstoffen op een extra wereldbol lijkt te zitten, lijkt te snakken naar hetzelfde zoethoudertje, want zo’n Sportieve Hoogmis is zeker ook een status-symbool.

Bovendien mogen we niet vergeten dat Brazilië één van de belangrijke partners wordt aan het klimaatdis, iets wat de gezapige procentenbabbel tussen Sarko en wonderkind Lula da Silva vandaag ook weer bewees.  Het kan dus alvast geen kwaad Brazilië wat te pamperen door hen de Olympische Spelen toe te kennen.   Bovenal werd dit heuglijke nieuws aan plattelandszoon da Silva meegedeeld in … Kopenhagen, wat hem misschien kan inspireren binnen een dikke maand?

De Samba der dingen.

Als politieke wetenschapper ken ik er wel wat van om vage begrippen verder te ‘operationaliseren’.  Als u mij nu zou vragen het begrip ‘Erasmus’ verder uit te werken, weet ik meteen welk aspect het meest in de schijnwerper te zetten.  Het meest typische van Erasmus is de onverwachtheid der dingen (enige gelijkenis met reeds bestaande titels is puur toeval).  De kleurrijke cocktail der landen zorgt dat je van verbazing in verrassing tuimelt, en dat er altijd wel iets anders op het menu van de dag staat.

Zo nam de Braziliaanse Lorena ons afgelopen donderdag op sleeptouw richting een heuse Samba-party in de schaduw van de Notre Dame.  Een band, een boot, een dansende menigte aan de oevers van de seine… we keken onze ogen uit.  Net zo exotisch als we verwacht hadden, golfden de ritmes op ons toe, die door de uitgelaten feestgangers werden begroet met hun wel heel beweeglijke lijven.  Lang bleven we niet, maar uiteindelijk toch wel, want naast de boot raakten we aan de praat Matthieu en vrienden uit Valenciennes, ingenieurs die ’soon’ aan het werk gingen.  Hun Engels was niet al te best, ons Frans net voldoende.

Die dekselse diversiteit werd ons afgelopen zaterdag nogmaals voorgeschoteld op de Erasmus-picknick in het park van Versailles.  In de schaduw van het Kasteel van Versailles gezeten, confronteerde elk land elkaar met hun gastronomische hoogtepunten.  Belgische chocolade, Spaanse tortillas patatas, Engelse cucumbersandwiches, Braziliaanse overheerlijke ik-weet-niet-wat, … De Duitsers en de Italianen hadden in de marge van dit gebeuren een oorlogje over wie Nutella tot nationaal product mocht rekenen.  Dit passioneel gevecht werd geblust door regen, maar gelukkig waren wij ondertussen al elders.

Dat elders mondde uit in een partijtje bowling, waarbij België nipt won van Spanje (weliswaar niet dankzij mij), Griekenland en Brazilië compleet suckten in deze nobele sport en Engeland ‘above average’ presteerde.  En als je van dit alles genoeg hebt en op één of andere nachtbus belandt, raak je daar nog eens aan de praat met Bulgaren die architectuur studeren en oudere Françiliens, die nog voorouders in België hadden en je compleet uitvragen over de Belgische staatstructuur.

A la prochaine,

I’m trying to find the words to describe this evening without being disrespectfull.

Ik ben wat in de wind door de goedkope wijn, geserveerd op de ‘Inauguration des Reves d’Orient’ (één of ander cultuurfestival georganiseerd door de unief).  Ik schrijf deze bijdrage beroofd van mijn normale  intellectuele capaciteiten en bevangen door een licht geruis in mijn brein.   Interessant gedachte-experiment.  Wees zo vrij om even te laten weten of de kwaliteit van mijn schrijfwerk hierdoor stijgt of daalt. Liefst gestaafd met enkele bewijzen.  Zo kan ik nog eens een interessante paper schrijven:  ’De effecten van alcohol en gemixt taalgebruik op het gebruik van de eigen moedertaal.’   Moest één van mijn vroegere leraren dit lezen, hij/zij trok al een bloedige streep door de titel.  Je moedertaal is immers altijd je eigen taal, en dus een pijnlijk pleonasme.  Excuses.

Zoals de afgelopen avond een cocktail was van Rosé en Vin Rouge,  zo was de afgelopen week een mix van les en entertainment.  Rouen, de stad van manwijf Jeanne d’Arc, werd met een korte trip vereerd, als ontspanning na een uitputtende week met behoorlijk wat breinactiviteit.  Het werk stapelt zich op, wat betekent dat we er ons toch eens moeten achter scharen.  Niet gemakkelijk, met elke avond wel een andere verlokking te weerstaan.  Als kers op de taart moet ik er zien voor te zorgen dat ik toch een beetje evenwichtig eet, mijn kot toch een beetje opgeruimd oogt en dat ik op tijd en stond bijbeen met administratie, was en afwas.  Ik sneakte twee universiteitagenda’s mee om mezelf toch een beetje te verplichten te werken aan planning en dergelijke.

Zo mooi de sterren aan de hemel ogen, zo mooi oogt de toekomst.  Ik heb heel wat op zak.  Het vooruitzicht op een weekje België , een uitnodiging voor een trip naar Brazilië en Canada,  de belofte om met iemand een fotografie-atelier te volgen, vele leuke avondjes in Parijs en omstreken, een optreden van Phoenix in het Zenith in Parijs,…

Maar allereerst beloof ik om alvast te genieten van de ruis in mijn brein en van deze mooie avond met David Guetta op de achtergrond.  En morgen hoop ik op tijd in de les te zitten bij Jean-Philippe Heurtin, een prof naar mijn hart!

A la prochaine,

(titel : copyright – akon. ft. david guetta – sexy bitch)

Toch…

Wat ik mis (nvdr, dit wordt een loutere materiële lijst)

-Een koel schuimend glas Jupiler 33cl in Café Den Allee op de Oude Markt.

-De gratis smsjes van Pay&Go Generation.  (In Frankrijk bestaat er het systeem waarbij het krediet van je herlaadkaart vervalt na 15 dagen.)

-Bicky-burgers van Het Zeeltje en Fonske, maar vooral die van de Chick-Away.

-Belgische frietjes.

-De Standaard af en toe. (Le Parisien is me iets te patriottistisch )

-Betaalbaar vervoer, zoals de Campus-kaart van de NMBS. (Wat ik hier voor mijn vervoer betaal per maand, daarmee kan je in België vast een Buzzy-pas kopen voor een gans jaar)

-De comfortabele stoelen van de Max Weber-aula. (De stoelen in Amphi J. Domat vallen nogal tegen)

-De gratis frietjes in de Alma.  (Al serveert het studentenrestaurant hier wel een ganse menu voor maar 2,90 euro)

-Heerlijke bieren zoals Gueuze, Rodenbach, … (Al blijkt het bier Desperado’s Frans te zijn en is dat daarom enorm populair hier)

-Cursuspapier met lange ruitjes (Fransen slagen er in om iets simpels als cursuspapier compleet verkeerd te liniëren)

-Speculaaspasta (Al ontdekte ik vandaag dat ze dat toch hebben, dus eigenlijk mag je dit van de lijst schrappen.)

-Betaalbare broodjes uit de Alma-sandwichbar, of het iets kwalitatievere werk van Crusty op de Tiense of Picknick in de Parijsstraat.

Dat valt dan nog mee, denk ik dan zo.

Chicaner

Na een maand ‘The Erasmus Way of Life’ geleefd te hebben, is het misschien even de moeite om een tussenstandje op te maken, kwestie dat de gemiddelde toerist van deze blog ook nog mee is.

Lessen?  Na reeds twee weken kunnen we besluiten dat er nu onmiddellijk een standbeeld moet komen voor Jean-Philippe Heurtin.  Haal die lelijke obelisk van de Place de la Concorde weg, het is tijd dat Japanners de wijze gelaatstrekken van Jean-Philippe fotograferen!   Deze man geeft 100% van de  vakken die we op dinsdag hebben, wat wil zeggen dat we 4 uur in de ban mogen zijn van zijn verrukkelijke logica.  Zowel voor ‘Gouvernement Comparé’ als ‘Sociologie Politique’ slaagt hij erin om diepgaande, maar toch duidelijk begrijpbare theorieën te ontvouwen, die hij bovendien voldoende staaft met concrete voorbeelden.  Hij kent zijn klassiekers en rijgt in één les moeiteloos Lipset, Rokkan, Almond, Verba, Weber, Lazarsfeld en nog een rits Franse helden aan elkaar.   Bovendien was de man in de wolken toen hij vernam dat wij Leuvense studenten zijn.  Hij bekeek ons als ware wij een enorm aanbevolen museumstuk.

Parijs?  Ons meest recent bezoek aan Parijs was ongetwijfeld het bewijs dat deze bruisende Metropool nog lang niet alles heeft prijsgegeven, alhoewel we daar toch wel al verschillende weekends vertoefden.  Een poppenkast op de Metro (voor beelden zie Facebook), een sfeervol concertje in de catacomben van café de La Plage, … Parijs verrast altijd.  Invalides, Tour Eiffel, Notre Dame, Hotel de Ville, Rue Rivoli, Le Marais, Saint-Michel, Quartier Latin, Ile de la Cité, Ile de St-Louis, Place des Vosges, Champs Elysées, Opéra, Bastille, Jardin des Luxembourg, Cluny, Sorbonne, … de lijst is eindeloos, net zoals de mogelijke adjectieven om de opgenoemde plaatsen te beschrijven.

Erasmussers?  Dankzij de integratiestage van de universiteit zijn de Erasmussers een hechte club, die altijd elkaar wel ergens tegen het lijf lopen.  En in dat bonte gezelschap vind je mensen met wie je het echt goed kan vinden:

- De Belgen uiteraard, met een speciale vermelding voor Lise, Katleen en Véronique met wie ik ’s vrijdags altijd diner-date.  En met wie ik op vele andere dagen optrek in Parijs en daarbuiten.  Eveneens voor Eva, met wie ik vele lessen doorbreng en die eveneens Jean-Philippe op handen draagt.  Jana en Maarten, die schatten van rechtenmensen, die ik wel eens durf tegen te komen op de faculteit (en daarbuiten).

- Verder nog Italianen, Duitsers, Spanjaarden, Grieken, Engelsen, Canadezen, Amerikanen, Zuid-Koreanen, …  Speciale vermelding hier voor Sari, een schattige Canadese die ervan houdt als wij Nederlands praten en die vindt dat dat klinkt alsof we tegen elkaar aan het vloeken zijn.

Genoeg meligheid,

A la prochaine,

(Als u wilt weten wat het woord ‘Chicaner’ betekent, dan zal ik u dat proberen uit te leggen.  De Fransen gebruiken het wel eens om aan de duiden dat mensen aan het ‘kibbelen’ zijn, dat ze eigenlijk aan het discussiëren zonder reden.  Dat er gevit wordt en kritiek geleverd, terwijl het helemaal niet nodig is)

Uitverkoren

Er zijn zo van die winkeltjes die als het ware uitverkoren zijn.  Terwijl je dwaalt door de stad, kruipen ze opeens in je oog en neen, ze willen er niet meer uit.  Gefascineerd ben je door hun versleten maar interessante status.  De verf valt bijna in lagen van het bord af en door de smerige ramen kan je net nog de inhoud van de winkel onderscheiden.  Al kon je dat eigenlijk ook al door even een blik te werpen op de bakken die voor de winkel geposteerd staan.  Daar zijn ook de meeste koopjes te doen, al besef je dat eerst niet.  Het wijn-karton met het opschrift ‘1 €’ zit immers net iets te diep weggemoffeld in de doos.

Met een forse stoot duw je de al even forse deur open, vergezeld van het al op voorhand verwachte belgeluid. En neen, dat is geen dooddoend elektrisch systeem, maar eerder een vers en fris geklingel.  Enige vorm van elektronica is in dit bastion van de 19e eeuw trouwens nog niet binnengeslopen.  Als je betaalt, leg je de 1 euro simpel in de hand van de winkeldame, die het muntstuk op haar beurt bij zijn vriendjes in een envelop smijt.  Dieven zullen hier immers toch geen fortuin maken en waarschijnlijk zijn die toch meer verleid door de glinsterende Fnac van 5 huizen verder.  Zoals iedereen trouwens, ik en mijn gezellen zijn bijna de enige die zich hebben laten bekoren door dit Aardse Paradijs.  Mede daardoor ademt de hele winkel een kalmte en genegenheid uit, vertolkt door de winkeldame dit met krakerige stem de titel van je aankoop voorleest.  Alsof ze vaarwel zegt tegen het boek.

Mijn uitverkoren winkel in Parijs is een boekhandel.  Boekhandel F. Chanut.  Als je er graag even heen gaat, doe dan even de moeite mij te vragen waar hij gelegen is.  Dat kan immers de aanleiding zijn voor nog eens een mooie conversatie met jou, lieve lezer.  Want ik geef wel om mijn lezers.

Zo kan ik hen ook vertellen dat ze, als ze in de toekomst in Parijs zijn, eens moeten ophouden om als een domme toerist ’s avonds richting de Eiffeltoren te gaan.  Pure kitsch, zeg ik u!  Kitsch!  Wist u dat er bovenop de Eiffeltoren een gigantische spot staat geïnstalleerd, die als een mistlicht heel Parijs in de ban houdt!  Verschrikkelijk!  Hoort u mij?  Niet. De. Eiffeltoren.  Het Louvre dan?  Goh, dat is wel aangenaam, maar de atmosfeer daar ’s avonds is bijna even koud als de Parijse lucht.  Niet. Het. Louvre.  Ben ik kwaad?  Goh, ik begrijp dat wel.  Die toeristen.  Kijken in hun Trotter, Michelin of ander zichzelf waarderend onding.  Maar laat ik u even verleiden om dat onding te confronteren met de vuilbak en u te laten luisteren naar mijn goede raad.

Ga ’s avonds naar de boulevard Saint-Michel, waar u op de Place Saint-Michel altijd wel spektakel kan beleven.  Dansende Fransen of een saxofonerende donkere medemens.  Ga daarna rustig iets eten in de bruisende straatjes van Quartier Latin, want dat is goedkoop.  5 sterren.  Aanbevolen. Enzoverder.

A la prochaine,

Vaststelling

10 vaststellingen na 3 weken in Versailles/Parijs te hebben vertoefd.

1.  In Frankrijk gebruiken ze nog altijd de prehistorische cheques, meer nog ze zijn daar ongelooflijk populair bij grote betalingen!   En als je zegt dat deze ondingen in België uitgestorven zijn, dan bekijken de Fransen je alsof je uit een of ander derdewereldland komt.

2.  Franse studenten zijn ongelooflijk gedisciplineerd.   Daar waar in Leuven de pauze het startsein is voor een kwartier luidruchtig gekwaak, blijven de Franse studenten hier uiterst gedisciplineerd wachten tot de les herbegint.  Het stemvolume stijgt nooit boven mompelniveau, niemand durft buiten te gaan om een blikje te halen en als ze dat toch doen, wagen ze het niet om te laat te zijn.  Te laat zijn, niemand doet het hier.

3.  Hoe gedisciplineerd men is in de les, zo nonchalant is men daarbuiten.  Een theater dat werd aangeboden door het ILEI (instituut voor talen) was eerst 22 oktober gepland, dan 22 september, daarna 25 september en uiteindelijk op 24 september.  Data, uren, prijzen, …. van niet-les-gerelateerde dingen, het zal de Fransman absoluut worst wezen.

4.  Rollerskaten, in Frankrijk is dat een absolute hype.  Er gaat geen weekend voorbij of een 5000-tal mensen vindt het nodig om met zijn allen, van de kleinste ukkepuk tot het kranigste oudje, de straat op te trekken en massaal deze sport te beoefenen.  Ze maken grote lussen door Parijs en dit alles onder leiding van een aantal gendarmes, die, jawel, ook op rolschaatsen staan.

5.  Fransen hebben de gave om ongelooflijk onvriendelijk te zijn tegenover buitenlanders.  Eén grammatische uitschuiver of een onbekend accent en de Fransen trekken hun mondhoeken naar beneden.  Want je behoort niet tot dat onberispelijke Franse volk en bent waarschijnlijk maar een onbeduidende Belg.  De Fransen zijn trouwens trots op hun onvriendelijkheid, zo gebruikt de krant ‘Le Parisien’ een spotje waarin een Parijzenaar een Chinees koppel dat de weg vraagt compleet de verkeerde richting uitstuurt.

6.  Het absolute mode-woord in Frankrijk is ‘franchement’.  Je hoort het onder de studenten en op de metro, en in elke context die je je maar kan bedenken.  Wat ‘franchement’ betekent, is na onderzoek nog altijd franchement onzeker, maar van zodra we het weten, zullen we het u franchement laten weten.

7.  Franse lessen zijn een potje, in de zin dat er absoluut geen structuur is.  Van powerpoints hebben ze hier nog nooit gehoord, en een handboek leek in Leuven normaal, terwijl dat hier als een luxe wordt beschouwd.  De prof babbelt er wat op los, neemt verschillende referenties onder de loep, maar gaat vooral abnormaal veel met zijn studenten in discussie.  En dat is een pest, want terwijl de proffen nog verstaanbaar zijn, raak je absoluut niet wijs uit het gemompel van de studenten.

8.  Franse winkels zijn laat open.  Zo is het geen uitzondering als een Carrefour tot half tien open is, en heerlijke ‘bagets’ kan je blijven kopen tot 8 uur in elke bakker die je tegen komt.  De Quick op de Champs-Elysees spant de kroon, die is immers 24u/24u open.   Om daar te geraken, kan je op elk moment van dag en nacht ook gebruik maken van het immense aanbod aan openbaar vervoer.  Van 5 uur ’s ochtends tot 12 uur ’s avonds gebruik je de metro, van 12 uur ’s avonds tot 5 uur ’s ochtends spring je op de ‘noctiliens’.

9.  De Parisiens zijn een enorme fan van het liedje ‘Ca m’enerve’ van ene Helmut Fritz.  Een wat vreemd geklede gast met een wat exotisch Frans accent, u zult het wel zien als u het Youtubet.   Een filmpje waarin decadentie troef is.

A la prochaine,

Dwaling

Ronddwalen in Parijs is een uiterst fijne bezigheid.  Dat is waarschijnlijk nog een understatement, want het jezelf laten meesleuren op de tonen en het ritme van deze metropool, is een zalig gevoel.  Doe dit best alleen, zodat je op elk moment kan gaan en staan waar jij wilt.  Compromissen maken met anderen is even geen optie, je moet doen wat je goed lijkt.   Op die momenten is Parijs als een beauty, de lekkerste praline uit de hele doos.

Slechts op die momenten van pure dwaling merk je dat achter de schreeuwerige winkelmuren van de Rue de Rivoli de weemoedige wijk Saint-Martin ligt.  Dat op de Place Louis Liepin je de weg haast niet meer terug vindt door het geharrewar aan bloemenkraampjes, die een fleurig parfum in je neus leggen.  Dat in die bloemenwinkels heerlijke promo’s zijn: 5 traditionele posters voor 10 euro.  Dat in de schaduw van de Notre Dame vergeten oorlogshelden een monumentaal plaatsje krijgen op de gevels van oude herenhuizen.  Dat de ambassade van Spanje en China broederlijk naast mekaar liggen, ja, zelfs bewaakt worden door dezelfde agent.  Dat de agenten van het Justitiepaleis dan weer behoorlijk moe bleken: de ene lag te pitten, de andere te geeuwen.  Dat de persoon voor je op de metro problemen heeft met zijn liefje en dat van zich af probeerde te bijten in de telefoon.  Dat het plein voor het Hôtel de Ville even omgetuned was tot een speeltuin voor elektrische voertuigen.  Dat in de Tuileries ongeveer 5 joggers per minuut passeren.  Dat merk je dan allemaal.