Foster the People van niks naar vier in mijn lijst van 25 meest gedraaide nummertjes. “Warrant”, “Call it what you want” of “Helena Beat”. U downloadt maar. Ergens in de verte hoor je er af en toe wat MGMT doorschemeren. *** Op één in de lijst van meest gespeelde nummers? “Plage” van The Crystal Fighters. Probeer u maar eens. Dat nummer opzetten in zomerse tijden en daarna nog eens. Verslaving. *** “This Ain’t New Jersey” behoedde mij voor een totale deflatie van mijn vertrouwen in kerstalbums. Even het idee gehad dat Tom Smith zijn handen hier serieus aan zou verbranden, maar het gelegenheidsduo Smith & Burrows bracht een bloedmooie plaat uit. *** The Wombats. Ongetwijfeld geen groep om aan de toog mee uit te pakken, maar wat ze maken is ongelooflijk catchy. “Jump Into the Fog”? Yes indeed. *** Andere aanraders? Ik bleef in 2011 genieten van de White Lies en was enorm gecharmeerd door “Harlequins of Love” van Customs *** Iemand zei me ooit dat wie zowel Battles als de Arctic Monkeys goed vindt, een erg gespleten persoonlijkheid heeft. Welcome to my world. Een plusje voor “Leyendecker” van Battles en een extra luisterbeurt voor “Black Treacle” van de Monkeys. En ook “Piledriver Waltz” vanuit meesterwerk Submarine is zeker aan te raden. *** Kippenvelmomenten dit jaar? “Lippy Kids” van Elbow en “All in White” van The Vaccines. En toch ook telkens weer genieten van “Karma Police” van Radiohead en “Piano Man” van Billy Joel. En sinds gisteren ook wel van “Martha” van Tom Waits. Al moet iedereen stilaan wel eens gaan begrijpen dat “Karma Police” niet als apart nummer te draaien is. De hele plaat OK Computer of niets. Wat een parel.

Vandaag las ik een interessante quote van iemand die ik zelf gaarne eens zou willen interviewen. Sandra De Preter, die haar goed humeur bij het trage instituut VRT niet verliest. Maar die vooral met veel smaak terugblikte op haar eigen studententijd. Haar betoog kwam erop neer dat ze niet zo bijster veel aan de universiteit had geleerd, maar vooral gegroeid was als mens. En dat is wat ik stilaan mag gaan onthouden van die universiteit. Ik heb mijn horizonten verkend, er is vanalles veranderd, maar eigenlijk ben ik toch maar de kleine Pieter gebleven. De kleine Pieter die graag schrijft en gefascineerd naar de poppetjes kijkt die op het politieke en economische wereldtoneel dansen.

Die KU Leuven, want dat is de schrijfwijze tegenwoordig, heeft me amper iets geleerd. En ook al is ze religieus, katholiek of helemaal agnost tot op het bot, het is vooral haar academische karakter die me gevormd heeft als mens. Vijf keer vijfhonderd euro. Zeer goed besteed, denk ik dan. Nu kan ik met mijn zotte kop de wereld in.

Een gekke gitaarriedel volgde later die middag. Die bende apen sprongen rond mij heen. Zij waren de pro’s, ik het absolute groentje. “No reason to get excited”, zong de man op de tonen van zijn gitaarriedel. Iets wat ik straal negeerde. Meespringen en genieten van de heerlijk eerlijke sound van de gitaar. Een sound waar zo iets ruw aan is, die niet gepolijst is en waarop je je niet kan inhouden. Gewoon rauwweg gaan. Yeaaaah En pas achteraf beseffen dat dat nummer eigenlijk maar een cover is van één van die grote rockgoden die je nooit gekend hebt.

Jaren later. Vlotjes het café om de hoek binnenlopen, na een zoveelste avond op die ene redactie vanwaar je de wereld verovert. En weer die ene heerlijk eerlijke sound horen, waar gewoon niets tegen in te brengen valt. Die oersound, die rauwe incentive om totaal uit uw dak te gaan of toch alleszins mee te neuriën met een goede Duvel in de handen. Later hoor je dat dat een nummer is van die andere rockgod. Meezingend zie je tientallen eerstejaars passeren. Zij zijn de groentjes, ik ben de absolute pro.

Even genieten.
Even koning van de wereld zijn.

Muziek: Johnny Cash – Heart of Gold, Dave Matthews Band – All Along The Watchtower, Japanese Popstars – Joshua

Enfin, bijna zonder Internet. Sinds kort ben ik meegestapt in de ratrace van het mobiele internet. Dankzij een bepaalde operator volledig gratis tot 2 GB Dataverkeer. Een wonder waarvan ik best in de ban geslagen was.

Vandaag was ik dan mijn kamer aan het opruimen. Usual suspect elk jaar in september. Ik vond er eerst een walkman. Daarna een oude MP3-speler. Ik smeet hen in de vuilbak en gaf het doosje van mijn nagelnieuwe Samsung hun plek. Met de BHV-analyses van Terzake op de achtergrond, via deredactie.be en mijn even nagelnieuwe MacBook Pro, werd ik even geconfronteerd met de ongelooflijke ratrace waarin wij zitten.

Amper een kleine 10 jaar geleden ging ik op internet via een inbelverbinding en luisterde ik naar onnuttige popdeuntjes van Jason Mraz op een walkman. Ik keek naar de beelden van de oorlog in Irak en vond dat vooral heel spectaculair om naar te kijken. Twee uur daarna was ik al weer bezig te leren voor een toets van Latijn. Merchtem en Strombeek-Bever waren mijn wereld, ik kende echt niet veel meer.

Nu behoor ik een man van de wereld te zijn. Ik heb overal internet, zit redelijk veel op mijn MacBook en kan via leuke dingetjes zoals Google Docs, Dropbox, Linkedin, Twitter en andere sociale netwerken ideaal netwerken en pakken werk verzetten. Mijn iPod van 8 GB wordt overal als redelijk achterhaald aanzien en om een thesis te schrijven hoef ik al lang mijn kot niet meer uit. Ik reis stad en land af, ben tegelijk bezig met een studentenkrant, mijn studies en ook nog wat jeugdwerk. Ik sta nog af en toe in contact met Erasmusvrienden en sms vlot met vrienden in het buitenland tegen relatief lage prijs.

Beste politici, ik voel me geen Vlaming of Belg, geef mij maar de titel van Wereldburger.

1. The Wombats – Schumacher The Champagne
Het was midden mei toen deze mannen den Trix in Antwerpen frequenteerden. Met mijzelf op de eerste rij, want het hele voorjaar hadden deze gluiperige kruipdieren alle sociale media vakkundig gericht op de worp van hun nieuwste plaat. Ik kende hen vooral van “Tokyo”, maar in de ratrace naar de blok toe was vooral het springerige “Schumacher The Champagne” een perfecte ophitser. Eerst is er wel een wat vreemde en patserige 2-seconden-intro, maar daarna komt er een heerlijk genietbare beat. Een guilty pleasure eigenlijk.

2. Basement Jaxx – Raindrops
Ik hou niet zo van hersenloze dj-beats. DJ’en doe je met muziek en muziek moet melodieus zijn. Vandaar dat Basement Jaxx aan een vlotte 35 passages geraakt in mijn iTunes. Het is een cocktail van meezingmomenten, schaamteloze oeoeoeoeoe’s, vette beats, maar vooral op en neer van de toonladder springende ritmes en instrumenten. Beste feestplaat ooit.

3. Cajun Dance Party – The Race
Ik durf wel al eens stomme dingen te doen. Een groep leren kennen wanneer die al gesplit is, is daar één van, bijvoorbeeld. The Cajun Dance Party was vast te cool om het lang uit te houden. Coole naam. Redelijk strakke ritmes. Hun nummer The Race is duidelijk een verwijzing naar de ratrace van elke dag. Je jaagt jezelf door het lied, met een uitzinnig scanderende stem hier en daar, voortjagende gitaren en ander ongein. Maar in the end: “The sun will rise, even if you don’t happen to be there!”

4. White Lies – Farewell to the Fareground
Er wordt wel eens gezegd dat de frontman van the White Lies een ergerlijke stem heeft. Ik weerleg dat met plezier. Het is een wat ongrijpbare stem, niet echt melodieus, maar wel lekker dreigend. Dat gecombineerd met het redelijk legendarische anthem “Keep on running, keep on running, there’s no place like home” maakt dit tot één van mijn favoriete iPod-nummers. Door de straat huppelen en liplezend uitschreeuwen: “Keep on running!”

5. The Vaccines – All in White
Als ik nu geld mag inzetten op welke groep in 2014 headliner zal zijn op Werchter, dan ga ik voluit voor The Vaccines. Die jongens zijn een mix van the Arcade Fire, the Editors, Muse en andere weergaloze festivalbands. Larger than life, met een donderende stem en mooi gelaagd opgebouwd. Meer moet een lied niet hebben. “I know you all my life.” Ik heb het gevoel dat ik the Vaccines inderdaad altijd al gekend heb.

6. Cold War Kids – Royal Blue
Er zijn nummers die je veel afspeelde zonder dat je daar goed en wel bij stilstond. Enter Cold War Kids. Altijd al respect voor gehad, maar aan die tweede plaat hadden ze toch iets langer mogen werken. Zo zit er wel veel potentieel in die marginaal strakke gitaarsolo ergens rond de twee minuten, maar krijgt het geheel toch iets te veel at-ease-stukjes mee.

7. Crystal Fighters – Plage
2011 had geen zomer. Overgeslagen. Maar 2011 had wel een zomerhitje. De Crystal Fighters had genoeg aan een pingelend gitaartje, feest tijdens het refrein en een immens simpele catchphrase. “Do you want to go to the plage with me?” Aanvankelijk was het plan hen te gaan spotten op Pukkelpop en op de tonen van deze hit het concept “zomer” te vieren, maar dat liep om de bekende redenen fout natuurlijk. De rest van het album is ook wel interessant.

8. Battles – Leyendecker
Iemand snapte ooit niet waarom ik tegelijk fan kon zijn van “zoiets banaals als de Arctic Monkeys” en “zoiets geniaal als Battles”. Battles is inderdaad geniaal. De Arctic Monkeys ook. Battles is een soundmachine van jewelste, maar wel één die funky klinkt en lekker leuk met uw voeten kan spelen. Leyendecker wordt aaneengelijmd door gekke oeoeoeoe’s, half dreigende fabrieksgeluiden en een immens coole beat.

9. The Smiths – Bigmouth Strikes Again
Het kon niet anders of er stond hier ook een klassiekertje tussen. Het zal vast het gitaarrifje zijn. Of de heerlijke solo rond de minuut. Anyway, de dag dat u mij door de straat ziet lopen, kwelend “Bigmouth, lalalalala”, dan weet u welke tonen losbarsten in mijn headphones. Het lied dijt vooral naar het einde uit in allerlei richtingen, als was het een waar feest van de losbandigheid.

10. Funeral Party – Finale
Er zijn dingen waar je absoluut aan moet wennen. De stem van Chad Eliott is daar één fan van. Wat schreeuwerig, wat krakerig, maar eigenlijk absoluut zeer strak passend in de fijne rondedans die Finale toch wel is. Er zijn maar weinig liedjes die mij niet in beweging krijgen, maar bij Finale gaat dat toch extreem makkelijk. Vooral de meezinger “We are the voices under the tracks, drawing you forward, pushing you back” is van uitermate perfecte kwaliteit.

Het is een beetje als de no-go-zones die hier en daar opduiken. De politie zuigt een gebied vaccuüm en laat het daarna ten prooi. Het is een ons-kent-ons, een inner circle, iets waar niets uit opduikt. Net zo met die gebouwen. Frappant is dat er aan hen niets opvalt, er duikt niets uit op, je vat er niet meteen iets uit.

Maar als je er even stil blijft staan. Even verder kijkt. De puinhoop vanbinnen. Omvergesmeten meubels, platgepiste posters van fuiven van 8 jaar geleden. Bloempotten, fruitsapverpakkingen. Allemaal smerig. Ten prooi aan een hele roedel muizen ongetwijfeld. En dat dat cleane bord: ‘Onbewoonbaar verklaard’. Waarmee de maatschappij eigenlijk zegt: wij trekken onze handen hier van af, voor ons is dit een no-go.

Vreemd.

Hallo, NMBS? De ene week stijgt u in mijn achting met een pakkend mea culpa, een Sorry-pas voor half Vlaanderen en een brief vol pathetiek. Met de ene hand reikt u uw reizigers de hand, maar een week later slaat u met de andere de klanten alweer vol in het gezicht.

De NMBS exploiteert in opdracht van de Belgische overheid de treindiensten, zo formuleert Wikipedia het. En daar wringt het schoentje. Het zal halve staatsbedrijven nog in een hele lange tijd niet lukken om fundamenteel klantgericht zijn. Hun cijfers hangen niet direct af van de klant. Als zij op het einde van het jaar een verlies moeten bekend maken, is dat niet omdat er minder mensen op een trein zijn gestapt.

Zij sturen een sorry-brief omdat de politiek daar met zijn volle gewicht achter vraagt. Omdat het bedrijf een maatschappelijke relevantie heeft. Omdat er Panorama-uitzendingen over gemaakt worden. Maar dat u slecht behandeld ben door een boertige conducteur in bovenstaand gesprek op de lijn Brussel-Dendermonde, maakt hen geen moer uit. Ze zullen er een werkgroep hier en een herstructurering daar op loslaten, politiek wat rapporteren en vaststellen dat ze hun best hebben gedaan.

Maar eigenlijk, NMBS, hebt u mij, een simpele klant, niet nodig. En dus vervalt u in een laksheid en in een arrogante boertigheid die u echt niet siert. Vertragingen? Ach ja. Boertig personeel? Het zij zo. We doen ons best.

Maar geen zorgen, NMBS, u staat daar niet in alleen. Niet alleen een half staatsbedrijf, maar elk groot bedrijf tout court begint na een tijdje zo te redeneren. De Proximus-mens die mij onlangs belde en ervan uit ging dat ik mijn abonnement automatisch wou verlengen, redeneert zo. Toen ik hem in het gezicht wierp dat Proximus getuigt van een louche en weinige transparante abonnementenregeling, ging hij daar amper op in. Maakt het hem nog wat uit.

Beste bedrijven, als u wilt dat ik klant blijf, moet u
dat verdienen. Elke dag weer.

Met Linkedin breid ik mijn professioneel netwerk uit, probeer ik mezelf arbeidsmarktgewijs te verkopen. Misschien niet meteen de applicatie die mij een job in de schoot zal smijten, maar wel diegene die mij bewust maakt van de arbeidsmarkt en het bedrijfsleven. Die mij met mensen in contact brengt en die mij aanmoedigt dat ook in het echte leven te zullen doen.

Skilio is a newbe in het landschap. Het is nog wat vers en onduidelijk welke richting het zal kiezen. Je kan er ingeven wat je skills zijn, die delen met de wereld. Je kan er sessies organiseren rond bepaalde skills, via chat, document-sharing, e.d. Alsof je met je vrienden van wie je een bepaalde skill wil leren in een virtuele vergaderzaal zit en daar een sessie organiseert.

Sociale media zijn niet meer sociaal. Je accepteert niet meer in het wilde weg, het is geen soep meer van vanalles en nog wat. Sociale media tackelen je gerichte noden. Ze zijn, zoals elke innovatie, een hulpstuk om alles nog wat makkelijker te maken. Ik kijk nu al uit naar de dag dat die hulpstukken tot het vast assortiment zijn gaan behoren.