Ik werkte tot nu toe al vijf jaar aan een groot project. Iets wat sommigen een beschutte werkplaats noemen, iets waar anderen dan weer van aangeven de tijd van hun leven aan te zullen geven. Voor mij was het gezellig mijn horizonten daar te verkennen, maar een levenslange verbintenis is het nooit geweest. Ik ben er blij geweest, heb er afgerekend met de stemmen in mijn hoofd, maar heb er vooral toch maar weer de kleine Pieter van zoveel jaren geleden ontdekt. Alles verandert, alles blijft het zelfde. Daar aan de universiteit.
Vandaag las ik een interessante quote van iemand die ik zelf gaarne eens zou willen interviewen. Sandra De Preter, die haar goed humeur bij het trage instituut VRT niet verliest. Maar die vooral met veel smaak terugblikte op haar eigen studententijd. Haar betoog kwam erop neer dat ze niet zo bijster veel aan de universiteit had geleerd, maar vooral gegroeid was als mens. En dat is wat ik stilaan mag gaan onthouden van die universiteit. Ik heb mijn horizonten verkend, er is vanalles veranderd, maar eigenlijk ben ik toch maar de kleine Pieter gebleven. De kleine Pieter die graag schrijft en gefascineerd naar de poppetjes kijkt die op het politieke en economische wereldtoneel dansen.
Die KU Leuven, want dat is de schrijfwijze tegenwoordig, heeft me amper iets geleerd. En ook al is ze religieus, katholiek of helemaal agnost tot op het bot, het is vooral haar academische karakter die me gevormd heeft als mens. Vijf keer vijfhonderd euro. Zeer goed besteed, denk ik dan. Nu kan ik met mijn zotte kop de wereld in.
