Het was 2009. Een editie die ik met veel vuur, maar toch met een klein hartje aanvatte. Zij waren de pro’s, ik het absolute groentje. Daar in de lange rijen aan Leuven Station werd ik echter ideaal op temperatuur gebracht door geanimeerde discussies en dito gesprekken. Onze wegen zijn ondertussen gesplitst, maar de herinneringen zijn o zo zoet.
Een gekke gitaarriedel volgde later die middag. Die bende apen sprongen rond mij heen. Zij waren de pro’s, ik het absolute groentje. “No reason to get excited”, zong de man op de tonen van zijn gitaarriedel. Iets wat ik straal negeerde. Meespringen en genieten van de heerlijk eerlijke sound van de gitaar. Een sound waar zo iets ruw aan is, die niet gepolijst is en waarop je je niet kan inhouden. Gewoon rauwweg gaan. Yeaaaah En pas achteraf beseffen dat dat nummer eigenlijk maar een cover is van één van die grote rockgoden die je nooit gekend hebt.
Jaren later. Vlotjes het café om de hoek binnenlopen, na een zoveelste avond op die ene redactie vanwaar je de wereld verovert. En weer die ene heerlijk eerlijke sound horen, waar gewoon niets tegen in te brengen valt. Die oersound, die rauwe incentive om totaal uit uw dak te gaan of toch alleszins mee te neuriën met een goede Duvel in de handen. Later hoor je dat dat een nummer is van die andere rockgod. Meezingend zie je tientallen eerstejaars passeren. Zij zijn de groentjes, ik ben de absolute pro.
Even genieten.
Even koning van de wereld zijn.
Muziek: Johnny Cash – Heart of Gold, Dave Matthews Band – All Along The Watchtower, Japanese Popstars – Joshua
Hm. Welke grote rockgod hebt ge dan nooit gekend: Dylan of Young? Beide leven nochthans ‘rustig’ voort. :-)
Ik weet wel dat ze nog leven hoor. Ik doelde gewoon op het feit dat ik nooit het hoogtepunt van hun faam heb meegemaakt.
Ach, nu kunt ge er gewoon bij fantaseren hoe het toen geweest zou zijn. Zoveel beter.
Ach, nu kunt ge er gewoon bij fantaseren hoe fantastisch het toen geweest zou zijn. Zoveel beter.
Twee keer zelfs.