Het was tijdens een relatief uitbundig feestje dat ik vernam dat er een BHV-akkoord zou zijn. Ik zat ergens in de verre Kempen, dikke muggen van me af te kloppen en ook lichtjes in de wind te wezen, op een plek zonder Internet.
Enfin, bijna zonder Internet. Sinds kort ben ik meegestapt in de ratrace van het mobiele internet. Dankzij een bepaalde operator volledig gratis tot 2 GB Dataverkeer. Een wonder waarvan ik best in de ban geslagen was.
Vandaag was ik dan mijn kamer aan het opruimen. Usual suspect elk jaar in september. Ik vond er eerst een walkman. Daarna een oude MP3-speler. Ik smeet hen in de vuilbak en gaf het doosje van mijn nagelnieuwe Samsung hun plek. Met de BHV-analyses van Terzake op de achtergrond, via deredactie.be en mijn even nagelnieuwe MacBook Pro, werd ik even geconfronteerd met de ongelooflijke ratrace waarin wij zitten.
Amper een kleine 10 jaar geleden ging ik op internet via een inbelverbinding en luisterde ik naar onnuttige popdeuntjes van Jason Mraz op een walkman. Ik keek naar de beelden van de oorlog in Irak en vond dat vooral heel spectaculair om naar te kijken. Twee uur daarna was ik al weer bezig te leren voor een toets van Latijn. Merchtem en Strombeek-Bever waren mijn wereld, ik kende echt niet veel meer.
Nu behoor ik een man van de wereld te zijn. Ik heb overal internet, zit redelijk veel op mijn MacBook en kan via leuke dingetjes zoals Google Docs, Dropbox, Linkedin, Twitter en andere sociale netwerken ideaal netwerken en pakken werk verzetten. Mijn iPod van 8 GB wordt overal als redelijk achterhaald aanzien en om een thesis te schrijven hoef ik al lang mijn kot niet meer uit. Ik reis stad en land af, ben tegelijk bezig met een studentenkrant, mijn studies en ook nog wat jeugdwerk. Ik sta nog af en toe in contact met Erasmusvrienden en sms vlot met vrienden in het buitenland tegen relatief lage prijs.
Beste politici, ik voel me geen Vlaming of Belg, geef mij maar de titel van Wereldburger.
