Leuven is er bezaaid mee. Onopvallende panden, gebrandmerkt door dat opvallende bord aan de muur. ‘Onbewoonbaar verklaard sinds 07-06-2011′ staat er dan. Klaar. De weinige impressies van de chaos daarbinnen doen je al snel besluiten dat dat terecht is. Maar wat gebeurt er verder met die huizen?
Het is een beetje als de no-go-zones die hier en daar opduiken. De politie zuigt een gebied vaccuüm en laat het daarna ten prooi. Het is een ons-kent-ons, een inner circle, iets waar niets uit opduikt. Net zo met die gebouwen. Frappant is dat er aan hen niets opvalt, er duikt niets uit op, je vat er niet meteen iets uit.
Maar als je er even stil blijft staan. Even verder kijkt. De puinhoop vanbinnen. Omvergesmeten meubels, platgepiste posters van fuiven van 8 jaar geleden. Bloempotten, fruitsapverpakkingen. Allemaal smerig. Ten prooi aan een hele roedel muizen ongetwijfeld. En dat dat cleane bord: ‘Onbewoonbaar verklaard’. Waarmee de maatschappij eigenlijk zegt: wij trekken onze handen hier van af, voor ons is dit een no-go.
Vreemd.
