Als een moderne mens ben ik belast met de erfenis van eeuwenoude neuroses, die zich in de collectieve gewoonte hebben geboord. Neuroses om zich in te dekken, als was het een kussen en een deken op een koude en krakende winteravond. Als vlezige draden hebben ze de maatschappij aan elkaar weten te naaien. Ook u bent genaaid. U geraakt niet meer weg. Tot een aardbeving al de draden verscheurt en u als een hulpeloze pluim de diepte induikelt.
Ziek? Ga naar de dokter. Hoe? Met de trein of de auto. Goedkoper Ticket? Reductiekaart van den Bond. Trein te laat? Klachtenmail via site NMBS. Terugbetaling dokter? Mutualiteit. SIS-kaart. Apotheek op de hoek van de straat.
Examen? Ga naar studentenportaal. Studentennummer. Examennummer. Toledo. Voorbereidingen. Slides. Codes en afspraken. Examenreglement. Alles zwart op wit. Bewijsmateriaal als het fout loopt.
Kan een moderne mens nog zwemmen als hij in een diep bad wordt gegooid? Zeker niet, want het therapeutisch watergetrappel van de afgelopen eeuwen, heeft de aanvankelijke melkerige en zurige onzekerheid opgeklopt tot een veilige room waarin het onmogelijk is om weg te zakken.
En wat doet u als morgen de aarde onder uw voeten wegzakt en de room een schimmel rond je voeten wordt? Als het veilige gevoel van de vlezige draden rond je borst steeds losser en losser blijkt te zitten. Gaat u dan nog kunnen omgaan met een ziekte of je hersenen kunnen verrijken? Hebt u voldoende instinct om je cool te bewaren als de Gouden Kooi plots openstaat? Ik wed dat u faalt. Geciviliseerd als u bent, weet u niet wat het is om door de jungle jezelf te moeten nahollen. Maar geen nood, de hele klas zou gebuisd zijn.
